June 15 2010 - Gert Ligterink

Als het in januari weer eens hondenweer is, fantaseren we soms over een Corustoernooi in de zomer. In plaats van te zwoegen over glibberige duinpaden zouden we ’s ochtends luieren op het strand en ’s middags lunchen op een zonnig terras. Bovendien zouden we eindelijk verlost zijn van de erwtensoep.

Toch keren we altijd terug in de realiteit als iemand wijst op de ellendige leegte die we op 2 januari tegemoet zouden zien als het Corustoernooi niet aanstaande zou zijn. Als die onweerlegbare zin is uitgesproken, knopen we onze jassen dicht en banen ons door de sneeuw een weg naar de speelzaal.

Ook om een heel andere reden is januari een voortreffelijke maand voor het toernooi. Nooit heeft het last van opdringerige sportevenementen, die alle aandacht van de media opeisen. De eredivisie ligt stil, het Australische tenniskampioenschap is ver weg en als eens per vier jaar de Olympische Winterspelen beginnen, is de rust in Wijk aan Zee al lang weer teruggekeerd.

Hoe anders gaat dat in de zomers waarin Nederland meedoet aan een WK of EK voetbal. In de kranten is opeens geen plaats meer voor de andere aangename bijzaken van het leven. Hoe vaak heb ik het niet gehoord: `Een artikel over dat toernooi? Misschien is er op maandag wat ruimte.’

Voor het zojuist begonnen Nederlands kampioenschap in Eindhoven vrees ik het ergste. Hoe leuk de rivaliteit tussen Smeets, Van Wely en Giri ook mag zijn, in de kranten, laat staan op de televisie, zal het toernooi weinig aandacht krijgen. Het gaat om onze jongens in Zuid-Afrika en niets anders.

In Eindhoven houden de organisatoren beleefd rekening met Holle Bolle Gijs. Om de voetballiefhebbers onder deelnemers en toeschouwers de gelegenheid te geven de wedstrijd Nederland – Japan te volgen, begint zaterdag de achtste ronde twee uur later dan op andere dagen.

Deze buiging voor het voetbal is een van de redenen, zij het niet de belangrijkste, waarom Jan Timman heeft afgezien van deelname aan het toernooi. Sommigen vinden dat (wereld)vreemd, maar ik heb begrip voor zijn standpunt. Om een slogan uit de recente verkiezingscampagne te parafraseren: `Het schaakspel kan wel een beetje zelfrespect gebruiken.’